Hoe overleeft de mens en een voorstelling in een wereld die om ons heen raast? Steeds als er iets van belang lijkt te zijn, is er tegelijkertijd ook iets anders aan
de hand. Hoe zien we nog het verschil tussen een groot menselijk probleem en een kleinigheidje, als beide met even grote urgentie op ons afstormen?

Aandacht en afleiding vechten om het publiek in een stortvloed aan grote en kleine gebeurtenissen. Er wordt gebotst, gelachen, gescheten en gehuild. Niemand luistert nog, of hoort elkaar. Alles gebeurt door elkaar en langs elkaar heen. Decorwisselingen komen te vroeg, gastoptredens van de plaatselijke balletschool te laat. Als een druk verkeersplein zonder regels.

En boven, onder en achter dit gekrakeel? Daar hoor je iemand die iets belangrijks te melden heeft… Maar zal deze stem toch nog op tijd gehoord worden?